امشب با خودم فكر كردم با دو دو تا چهار تا كردن نميشه زندگي كرد. هر وقت توي ذهنت دو رو با دو جمع ميكني فقط بهت چهار ميده همين و بس. اين دو دو تاها هميشه جوابش چهاره ولي ما خيلي وقتها نياز داريم كه جواب دو دو تاهامون بيشتر بشه ... خيلي بيشتر. بشه پنج ... شش ... .هفت ... يا اصلا بشه دو رقمي. خيلي وقتا دوست داريم بشه ده رقمي. ولي باز آخرش به اين نتيجه ميرسي كه اصلا فايده نداره خودتو به هر در و تختهاي هم بزني دو دو تا ميشه چهار. حتي اگه به هيچكدوم از قواعد دنيا خودتو پايبند نكني باز هم دو دو تات ميشه چهارتا. دودوتاي همه ميشه چهار. ولي شايد خيليا هستن كه اصلا دنبال جمع كردن دو با دو نيستن. اونا هميشه عددهاي ده رقمي رو با ده رقمي جمع ميكنن. هميشه هم حاصل جمعهاشون ده رقميه. هيچوقت هم انقدر با خودشون فكر نميكنن كه چرا جمع دو با دو شون ميشه فوق فوقش چهار. حتي پنج هم نه فقط چهار. آخرش به اين نتيجه ميرسم كه بيخيال فقط تنها چارهاش اينه كه چشماتو ببندي و بگي كي به كيه دو دو تاي من ميشه پنج .... ده .... .بيست .... اصلا صد .... حرفيه؟
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
اصلا چرا می خوای دو با دو بشه 5 یا بالاتر ؟
پاسخ دادنحذفمن که میگم خدا را شکر که دو با دو هیچ وقت 3 نیست یا حتی 3.5 ، همیشه 4
این که خیلی عالیه ;-)
راستی چرا همیشه میخوای دو با دو جمع شه ؟
مثلا وقتی 1 با 1 جمع میشه و جواب دو میشه ، وقتی 1 آدم با 1 آدم جمش میشه دو آدمی که تنها نیستن
یا 1 نون با 1 نون ، که جمعش دو نفرو از گرسنگی بیرون میاره
man harfeto ghabool nadaram ... do do taye aghaye ahmadinejhad mishe 20 ! shayadam bishtar :D asnadesham mojoode ! :D pas ma ham mitoonim mage na ?! pas ma ham bayad har rooz be sag do zadanemoon edame bedim ta shayad ye roozi beshim mese aghaye doktor !
پاسخ دادنحذف