نقاشي بچه‌ها

توی نقاشی بچه ها همیشه یه همزیستی مسالمت آمیز هست. اگه یه خورشید زرد طلایی یه گوشه می تابه، عوضش نوک کوههاش همیشه برف نشسته و تازه هیچکس به حضور تیکه ابرای سفید توی آسمون گیر نمی ده. ولی بزرگتراشون حضور خیلی چيزها و كسا رو نمیتونن تحمل کنن و دلشون میخواد اونا نباشن.
توی نقاشی بچه ها همیشه یه خونه هست درست برعکس زندگی بزرگتراشون که خيلي ها دنبال داشتن یه خونه ان.
توی نقاشی بچه ها هیشکی به یه خونه گیر نمیده که چرا قرمز پررنگه ولی تو زندگی بزرگترا اونایی که خونه هاشون سیاهه و توی خونه هاشون سیاه تر به اونای دیگه گیر میدن که چرا خونه هاشون و وسایل خونه هاشون این رنگیه یا اصلا چرا رنگ و لعاب نداره.
توی نقاشی بچه ها همیشه یه گل قرمز با برگای سبز کنار خونه ها در اومده ولی تو زندگی بزرگترا همیشه کنار در خونه ها فقط یه ماشین آخرین مدل پارکه.
توی نقاشی بچه ها همیشه همه رنگای جعبه مداد رنگی هستن ولی بزرگتراشون فقط بعضی آدمای با رنگای خاص رو دوست دارن.
توی نقاشی بچه ها همیشه یه درخت سبز با میوه های قرمز هست که هیشکی اونارو نمی چینه. ولی درختای زندگی بزرگترا سبز نیستن. سیاه از دود و غبارن و تازه میوه هم ندارن و میوه ها رو باید با پول از مغازه های سر خیابون خرید.
توی نقاشی بچه ها همه آدما یا کچلن یا فوق فوقش سه تا دونه مو دارن و تازه همیشه هم دارن میخندن ولی بزرگتراشون با اینکه خیلی مو دارن و خیلی هم بهش می رسن و بهش ژل ميزنن ولی باز قیافه هاشون اخموئه و همشون تو فکرن.
توی نقاشی بچه ها همیشه از توی جوب آب جلوی خونه دو تا ماهی قرمز داره رد میشه ولی جوب جلوی خونه بزرگترا همیشه پر لجنه ماهیها هم همشون تو قوطی کنسرو سر سفره شامن.
تو نقاشی بچه ها همیشه در خونه ها یا حتی خود خونه ها از قد آدما کوچیکترن ولی تو زندگی بزرگتراشون آدما برعکس خونه های خیلی خیلی بزرگشون خودشون خیلی خیلی کوچیکن.
توی نقاشی بچه ها همیشه پرده خونه ها جمع شده و کناره تا قشنگیهای بیرون رو ببینن اما تو زندگی بزرگتراشون همیشه پرده های خونه ها تا ته کشیده است تا اونا سیاهی هاشونو بردارن و ببرن کنج خونه شون قایم کنن تا کسی اونا رو نبینه و خودشون هم هیچوقت چشمشون به بیرون نیفته.
توی نقاشی بچه ها همیشه آدما دستشون تو دست همدیگه است درست برعکس زندگی بزرگتراشون که دستا همیشه از هم جداست و هیشکی سعی نمیکنه دست اون یکی رو بگیره.
زندگی همونیه که بچه ها توی نقاشیا می کشن. بچه ها زندگی رو برای بزرگترا ترسیم میکنن ولی بزرگترا یه زندگی دیگه رو زندگی میکنن